Ego Instytut Psychoterapii Poznan | Nalaskowska Napierala

PSYCHOTERAPIA UZALEŻNIEŃ

Dlaczego warto podjąć leczenie?

Uzależnienie od alkoholu (jak i od innych substancji) jest chorobą. Mitem jest zatem, że wystarczy silna wola, by wyjść z uzależnienia. Silna wola, bardzo pomocna przy leczeniu, nie jest jednak wystarczająca  – tak jak w innych chorób, np. cukrzycy czy alergii nie da się wyleczyć silną wolą (silną wolą cukrzyk przecież nie wyprodukuje insuliny), tak i w przypadku tej choroby konieczne jest podjęcie leczenia.

  • Uzależnienie można skutecznie zatrzymać, na każdym etapie choroby.
  • Nieleczone uzależnienie rozwija się – prowadząc do dalszej destrukcji.
  • Mitem jest, że choroba ta dotyczy tylko osób z marginesu społecznego.
  • Poddanie się terapii nie oznacza, że jest się słabym. Daj sobie szansę i skorzystaj z profesjonalnej pomocy.

  • Przypuszczam, że skoro odwiedziłeś tą stronę oznacza to, że szukasz pomocy dla siebie lub dla kogoś bliskiego. Czasem ludzie spotykając się z problemami sięgają po alkohol lub inne środki, które koją ból. Jednak dość szybko okazuje się, że te środki wcale nie pomagają rozwiązać problemów, a wręcz przeciwnie powodują ich nasilenie i powstawanie nowych. Człowiek wtedy bardzo cierpi i czuje się całkowicie bezradny, a przełamanie milczenia, przyznanie się do problemu i zwrócenie się o pomoc jest bardzo trudne. Wierzę i obserwuję w swojej pracy, że każdy może przestać pić, czy brać narkotyki i nigdy już nie wrócić do nałogu. Wszystko tak naprawdę zależy od Ciebie! Wchodząc na tą stronę zrobiłeś już pierwszy krok w kierunku zmiany. Jeśli chcesz pomóc sobie lub swoim bliskim wykonaj kolejny krok i umów się na pierwsze spotkanie.

  • Za uzależnienia behawioralne uznajemy te, które nie są związane z zażywaniem żadnych substancji psychoaktywnych, a przejawiają się w kompulsywnym, czyli przymusowym wykonywaniu czynności. Jest to problem, który dotyczy coraz większej liczby osób. Nie należy go bagatelizować ponieważ może prowadzić do podobnych szkód i cierpienia jak uzależnienia od substancji chemicznych.

    Pod pojęciem uzależnień behawioralnych kryją się m.in. takie uzależnienia jak: patologiczny hazard, uzależnienie od seksu (seksoholizm), uzależnienia od multimediów (gier komputerowych, internetu, czy komputera) czy uzależnienie od zakupów (zakupoholizm).

    Kiedy zwykła czynność stała się uzależnieniem? (objawy uzależnień behawioralnych)
    1. pojawia się uporczywe dążenie do wykonywania określonej czynności, które odczuwane jest jako silna potrzeba lub przymus jej wykonywania.
    2. istnieje trudność w kontrolowaniu tej czynności, czyli np. trudność w powstrzymywaniu się od niej lub w kontrolowaniu czasu na nią poświęcanego.
    3. podczas przedłużającej się przerwy i powstrzymywania się od tej czynności pojawiają się przykre dolegliwości fizyczne i stany psychiczne (takie jak np. niepokój, rozdrażnienie). Zakończeniu przerwy towarzyszy doznanie ulgi oraz ustąpienie dolegliwości.
    4. czynność ta zajmuje coraz więcej czasu lub jest wykonywana w sposób coraz bardziej ryzykowny.
    5. postępuje zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności i zainteresowań na rzecz tej czynności
    6. czynność jest kontynuowana pomimo jej szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych)

    Samotna walka z tym problemem jest bardzo trudna i zwykle skazana na niepowodzenie dlatego osoby uzależnione powinny skorzystać z pomocy profesjonalisty, który w atmosferze akceptacji, nie oceniania pomoże zatrzymać problem i go zrozumieć.

    W Instytucie Psychoterapii Ego prowadzimy terapię uzależnień behawioralnych integrując wiedzę z zakresu terapii uzależnień oraz psychoterapii. Nasza oferta jest skierowana do wszystkich osób, które mają lub też zastanawiają się, czy mają problem z uzależnieniami behawioralnymi.

     

  • Byli dziećmi, które w dzieciństwie musiały zachowywać się jak dorośli. Dorastają nosząc w sobie bolesne, potworne, wstydliwe dziedzictwo swojej rodziny. Paniczne lęki, kłujące wspomnienia albo puste miejsca tam, gdzie powinny być uczucia.

    (Ewa Woydyłło, 1991, „Wybieram wolność”)

    Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) to osoby, które wychowały się w rodzinach, gdzie przynajmniej jedna dorosła osoba nadużywała alkoholu, co spowodowało, że osoby te, wykształciły dezadaptacyjne wzory zachowań, które utrudniają im funkcjonowanie w dorosłym życiu.

    Psychoterapia DDA nie polega na leczeniu „nienormalności”, a DDA to nie choroba psychiczna. „Podjęcie terapii jest zdrowym objawem przejawem dojrzałości osoby. Podczas terapii nie cofniemy czasu i nie zmienimy przeszłości. Można jednak zrobić wiele w tym celu, aby przeszłość przestała rządzić naszym życiem. Będąc bardziej świadomi tego, co wpływa na nasze odczuwanie, myślenie i zachowanie stajemy się wolni – zyskujemy wolność wyboru. Możemy uniknąć zachowań dysfunkcyjnych i świadomie wybierać te funkcjonalne, tak, aby zaprowadzić ład i porządek w relacjach z bliskimi, traktowaniu samego siebie i swoich planach”Dorosłe Dzieci Alkoholików. (Hebenstreit-Maruszewska, A. Papramedia.).

    Terapia DDA powinna być zindywidualizowana i dostosowana do specyficznych problemów pacjenta. Wybierając terapeutę warto, by prócz specjalizacji z leczenia uzależnień był on również psychoterpaeutą. Dzięki temu możliwe, że program terapii będzie właściwiej dostosowany do szczególnych problemów pacjenta.

  • „Dlaczego z nim (z nią) nadal jesteś?” – pewnie nie raz zadawaliście sobie to pytanie, czy to samemu sobie czy obserwując cierpienie żony czy męża alkoholika, który mimo wielu upokorzeń nadal pozostaje w związku.
    W Polsce żyje około 100 tys. osób uzależnionych od alkoholu, narkotyków, Internetu, itp. Współuzależnionych jest więcej.

    Co to właściwie jest to współuzależnienie? Przez ostatnie kilkanaście lat powstało wiele definicji. Najogólniej rzecz ujmując jest to życie zależne od drugiej osoby. Życie, w którym stoi się w oknie i wypatruję się czy on już wrócił, w którym nasłuchuje się czy może nie otwiera puszki piwa, przeszukuje się własne mieszkanie, by móc zapobiec wypiciu przechowywanego alkoholu, ciągła kontrola, odpowiedzialność przeplatane poczuciem bezradności. Życie w ciągłym przekonaniu, że jeszcze wszystkiego nie zrobiłam (zrobiłem), że uda mi się zrobić tak, by on przestał pić. To życie, w którym panuję chroniczny stres, poczucie wstydu i upokorzenia, poczucia winy, że to przeze mnie, że jeszcze wszystkiego nie zrobiłam (zrobiłem), ciągła walka o to, by on (ona) wreszcie przestał pić. Brak w nim tylko miejsca na jedna rzecz – na siebie. Na swoje emocje, poczucie wartości, potrzeby – na życie swoim życiem.

    Osoby współuzależnione wymagają pomocy z co najmniej dwóch powodów:

    1. Aby polepszyć jakość swojego życia.
    2. Aby nie przyczyniać się nieświadomie swoim zachowaniem do potęgowania picia.

    Ponadto na terapii możesz uzyskać wsparcie i przestać czuć się wreszcie osamotniona, poradzić sobie ze wstydem i poczuciem winy. Zatrzymać przemoc, która występuje w wielu domach wraz z alkoholem. Możesz także zgłosić się na konsultacje, gdy ktoś bliżej Ci znany (np. sąsiad, pracownik) jest uzależniony, by móc dowiedzieć się jakie kroki możesz podająć, aby skierować np. na przymusowe leczenie lub w celu innej konsultacji.

    Pamiętaj, że nie musisz zostawać z tym wszystkim samemu i umów się na wizytę!